Monica Sandell

Landskrona (Zweden), 1953

‘De essentie van mijn kunst is de mens gezien vanuit mijn eigen gedachten en gevoelens’.

Monica Sandell heeft de laatste 15 jaar vrijwel dagelijks urenlang met klei gewerkt en zich zo ontwikkeld tot beeldend kunstenaar met een eigen visie en vormentaal. De beelden, menselijke figuren, verzonken in gedachten, schitteren in stilte. Monica werkt met een klei met grove chamotte, waardoor de beelden een ruwe, schijnbaar onafgewerkte huid krijgen. Toch vormen zij een stille schoonheid, een tederheid waarin elke lijn, elke oneffenheid het gevolg is van lang zoeken.

‘Het boeit mij enorm om mijn gedachten een tastbare vorm te geven. Het begon met kijken, en toen er tijd vrijkwam, kwam het maken eigenlijk een beetje vanzelf’, vertelt Monica, die autodidact is en werd gestimuleerd door haar man, ook kunstenaar. ‘Ik vind dat kunst iets moet zijn wat je aan het denken zet, de kunst moet je hersens op een of ander manier stimuleren. Kunst is eigenlijk een gevoel; kunst is een gedachte, een krachtgevend iets.’


Werk van Monica Sandell